Bu bir tırmanış.

"Sağlığım için bırakacağım" diyen insanların çoğu bırakamıyor.

Bu cümle doğru. Bilimsel olarak kusursuz. Ve tam olarak bu yüzden işe yaramıyor.

"Bırakmalıyım."

Bu cümleyi kaç kere kurdun? Yüz kere mi, bin kere mi? Ve kaç kere kurduktan sonra hâlâ aynı cümleyi kuruyorsun?

Tatil bitsin, sonra.

Şu proje teslim olsun, sonra. Kışı atlatayım, sonra. Yılbaşında. Doğum günümde. Ayın başında.

"Hazır mısın?"

Bu soruya yıllardır "tam sayılmaz" diye cevap veriyorsan, sorunun kendisinde bir sorun var demektir.

Sigarayı bırakmanın en çok tekrarlanan tavsiyesi şu: "sebebini bul".

Kimse nasıl bulunacağını söylemiyor. Bu yazı onu söylüyor. Üç soru, on dakika, bir kâğıt.

Çoğu bırakma hikâyesi aynı sahneyle başlıyor: paket buruşturuluyor, çöpe atılıyor, kapak kapanıyor.

Güzel sahne. Ama ilk adım o değil — ve yanlış adımla başlamak, üçüncü günde geri dönmenin en sık sebeplerinden biri.

Bırakma tarihi seçmek, takvimde bir güne daire çizmekten ibaret değil.

Kötü seçilmiş bir tarih ilk 48 saatte çöker — takvimdeki daire kalır, karar gitmiştir. İyi seçilmiş bir tarih, en zor günleri sana en kolay geldiği ana denk getirir.

Sigarayı bırakmaya karar veren hemen herkes aynı yerde duruyor: birden kesmek mi, yavaş yavaş azaltmak mı?

Sezgi neredeyse her zaman azaltmayı seçiyor. Kulağa daha nazik, daha akıllıca, daha az sarsıcı geliyor.

"Azaltarak bırakacağım."

Bu cümleyi kuran insanların çoğu, bir yıl sonra da aynı cümleyi kuruyor. Sigara sayısı ise aşağı yukarı aynı yerde.